Wybierając trasę górniczą w Kopalni Soli „Wieliczka” będziesz mieć okazję posmakować jak wyglądała prawdziwa, codzienna, ciężka praca pod ziemią. W trakcie zwiedzania zmierzysz się z zadaniami, które górnicy wykonywali podczas dniówki. Otrzymasz ekwipunek godny prawdziwego górnika i pod okiem doświadczonego sztygara zdobędziesz niezbędną wiedzę i doświadczenie, dzięki którym przekonasz się z jakimi trudami pracy mierzyli się stolnicy.
Przejdź do akapitów:
Przebieg trasy – na co się przygotować?
Przywita Was przodowy, który podczas wycieczki po labiryncie, mrocznych kopalnianych korytarzy będzie przewodnikiem i mentorem. W trakcie zwiedzenia kopalni istotne jest zachowanie zasad bezpieczeństwa, dlatego już na początku otrzymasz odpowiedni ekwipunek. Kask, który ochroni Cię podczas wędrówkowi wąskimi, niskimi chodnikami. Montowaną na kask lampę, która rozświetli mroki podziemi. Pochłaniacz uchroni Cię przed zapyleniem oraz tlenkiem węgla. Drelichowy kombinezon zabezpieczy Twoje ubranie przed zabrudzeniem. Pamiętaj, by ubrać się odpowiednio – temperatura w kopalni wynosi od 14° do 16° C oraz zabrać wygodne, nieprzemakalne, sportowe obuwie – czeka Cię 3 godzinna eskapada. Tak wyposażony jesteś gotowy na nowe doświadczenia.
Przygodę rozpoczniesz od zjazdu szybem Regis – najstarszym szybem wielickiej kopalni. Czy wiesz, że pod ziemią staniesz się śleprem? Tak w górniczym żargonie nazywa się adeptów górnictwa. Ale spokojnie, uważnie słuchając i wykonując polecenia przodowego, pod koniec wycieczki otrzymasz certyfikat i zostaniesz przyjęty do górniczej braci. Nim jednak to nastąpi, czeka Cię niezapomniana przygoda.
Przodowy przedzieli Wam zadania i wyda sprzęt, który umożliwi ich realizację. Trasa górnicza wymaga niezłej kondycji i jest niemałym wysiłkiem. Na trasie czeka na Was kilkanaście atrakcji. Będziesz przeciskać się wąskimi chodnikami, wspinać po drabinkach, a także eksplorować nieznane przestrzenie. Oto kilka spośród licznych zadań, z którymi przyjdzie Wam się zmierzyć: pomiar poziomu stężenia metanu, znalezienie pokładu soli, uruchomienie koła czerpakowego, transport soli, oszacowanie głębokości jednego z szybów, nauka wiązania liny.
Trasa górnicza w Kopalni Soli „Wieliczka" – sprawdź ofertę>>>
Ekwipunek górnika
- Kilof górniczy – ręczne narzędzie w postaci wydłużonego, zaostrzonego, czasem nieco zakrzywionego klina, nasadzonego na stylisko drewniane. Kilof służy do rozdrabniania większych części skalnych i wstępnego rozdrabniania twardego podłoża. W wielickiej kopalni zachowało się wiele narzędzi kopackich, m.in.: kijania – XVIII-wieczne kilofy żelazne ze spiczastym końcem, kogutki – małe kilofki z jednej strony zakończone spiczasto, a z drugiej płasko w formie młota bądź ostrza siekiery.
- Kilofek zjazdowy – stosunkowo długa laska z rączką w postaci małego kilofa, która służy sprawnemu poruszaniu się po śliskich i stromych wyrobiskach, a także do opukiwania stropu i ociosów wyrobisk.
- Żelazko – młot nasadzony na trzonek, w jednym końcu zaostrzony, z drugiego zaopatrzony w obuch. Służy górnikom do rozbijania skały
- Hełm górniczy (kask) – ma za zadanie uchronić głowę przed mechanicznymi urazami. Stosuje się różne kolory kasków w celu rozróżnienia pozycji, na których pracują górnicy. Młodzi górnicy otrzymują kaski czerwone, górnicy – hełmy w kolorze brązowym, białe kaski zachowane są dla dozoru kopalni.
- Pochłaniacz (aparat ucieczkowy) – każdy zjeżdżający pod ziemię górnik zostaje wyposażony w pochłaniacz ochronny górniczy. Jest to oczyszczający sprzęt ochrony układu oddechowego, przeznaczony do indywidualnej ucieczki, zabezpieczający użytkownika przed tlenkiem węgla podczas wycofywania się z miejsc zagrożonych bądź objętych pożarem w podziemiach kopalń.
- Oświetlanie (lampka górnicza) - współczesne lampki górnicze mocowane są do kasku i zasilane trwałym akumulatorem o niewielkich rozmiarach. Na przełomie XVII i XVIII wieku korzystano z dość prymitywnych kaganków – najpierw łojowych wykonanych z gliny, potem z żelaza. W XIX wieku do użytku weszły kaganki olejowe z żelaza bądź mosiądzu, jak również kaganki świecowe i spirytusowe sporządzone z żelaza. Następnie w codziennej pracy używano lamp naftowych oraz karbidowych z lustrem.
- Łopata - ręczne narzędzie składające się ze styliska i zamocowanej na nim szerokiej, płaskiej lub odpowiednio zakrzywionej części roboczej, nazywanej łyżką lub czerpakiem, wykonanej ze stali. Służy głównie do ładowania urobku na przenośnik.
Warto zauważyć, że przez wiele stuleci podstawowe narzędzia górniczej pracy nie uległy zasadniczej zmianie. Przez wieki górnicy urabiali sól ręcznie - przy użyciu żelaznych kilofów, dwustronnych młotów oraz klinów odspajali solne bryły nazywane kłapciami, z których następnie formowali bałwany, podstawowy produkt kopalni.
Górniczy ekwipunek uzależniony był od stanowiska i funkcji pełnionej w kopalni. W żupie zatrudnieni byli kopacze (stolnicy), którzy wydobywali sól, a także sztygarze, cieśle, karbarze, szafarze, ważnicy, podczaszy, palacze pieców, piecowi, tragarze, nosicze, beczkowi, kowale. Nie brakowało także kucharzy, podkuchennych oraz pomywaczy – wszakże górnikom przysługiwał posiłek regeneracyjny.
