Solanka z Kopalni Soli „Wieliczka” to od 2014 roku lecznicza woda, co oficjalnie potwierdza właściwe świadectwo wydane przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny. Jednak warto wiedzieć, że solankę wykorzystywano w Wieliczce już w XIX wieku. Poznajmy bliżej jej historię, właściwości oraz aktualne sposoby wykorzystania.
Przejdź do akapitów
Solanka – lecznicza woda
Solanka jest to woda mineralna, która zawiera dużą liczbę jonów sodowych (co odpowiada stężeniu chlorku sodu powyżej 15 g/l), związki bromu i jodu oraz sole magnezowe. Czym charakteryzuje się woda z Kopalni Soli „Wieliczka”? Solanka ta wydobywana jest z dwóch podziemnych wypływów, tj. W-VII-16 położonego na głębokości 255 metrów i W-VI-32 znajdującego się na głębokości 235 metrów. Składnikiem swoistym, który nadaje wodzie cech leczniczych, jest mineralizacja.
Kiedy powiemy o wodzie, że to woda mineralna? Właściwości, jakimi musi się charakteryzować to zawartość 1000 mg/dm³ rozpuszczonych składników stałych w postaci jonów. W większości przypadków woda ta pozyskała sole mineralne z rozpuszczania minerałów lub skał, przez które przepływała.
Solanka – właściwości
Do czego można wykorzystać solankę? Ta woda ma dobroczynne działanie nie tylko na układ oddechowy, ale także na skórę oraz układ ruchu. Solanka pobudza zachodzące w skórze procesy i poprawia jej ukrwienie. Kąpiele w solance i okłady z niej pomagają w zwalczaniu dolegliwości o podłożu reumatycznym i zwyrodnieniowym czy w stanach pourazowych kości oraz stawów.
Z kolei inhalacje działają leczniczo np. w przypadku astmy oskrzelowej i chorób alergicznych dróg oddechowych, różnych form przewlekłego nieżytu nosa, krtani czy gardła albo trąbki słuchowej, przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz chorób zawodowych i uszkodzeń dróg oddechowych w przebiegu pracy.

Kopalnia Soli „Wieliczka” – solanka i jej historia
Wspominając o Uzdrowisku Kopalnia Soli „Wieliczka”, nie można pominąć osoby Feliksa Boczkowskiego, który bywa nazywany „ojcem podziemnej medycyny”. Pracował on w kopalni jako lekarz sanitarny oraz badał panujący pod ziemią klimat. Był także propagatorem balneologii, czyli dziedziny medycyny uzdrowiskowej, która wykorzystuje właściwości lecznicze wód i borowin. To właśnie dzięki doktorowi Boczkowskiemu od 1826 roku zaczęto używać wielickiej solanki do kąpieli leczniczych, a podkrakowskie uzdrowisko stało się popularnym celem tzw. wyjazdów do wód.
Z kolei prof. Mieczysław Skulimowski w połowie XX wieku wprowadził do wielickiego uzdrowiska innowacyjną metodę leczniczą, czyli subterraneoterapię. Okazało się, że oddychanie powietrzem nasyconym solanką przynosi ulgę osobom cierpiącym na astmę i inne schorzenia dróg oddechowych.

Jak wykorzystywana jest solanka? Wieliczka i jej tężnia
Aerozol wytwarzany z solanek jest wykorzystywany do inhalacji w tężni solankowej zlokalizowanej w sąsiedztwie kopalni, tuż obok szybu Daniłowicza, którym schodzi się do podziemi. Warto rozważyć odwiedzenie tego miejsca – jako osobną wycieczkę lub uzupełnienie zwiedzania (co ważne, wtedy możemy liczyć na tańsze bilety wstępu) – ponieważ solny aerozol ma profilaktyczne właściwości lecznicze.
Z tężni solankowej powinno się korzystać około 30 minut. Warto podkreślić, że ta znajdująca się
w Wieliczce ma powierzchnię aż 7,5 tys. m2, a dodatkową atrakcją jest wieża widokowa o wysokości 22 metrów – roztacza się z niej wspaniały widok na całą okolicę. Tężnia Solankowa działa niemal przez cały rok, a od maja do września można korzystać z niej aż do godz. 21.
Co więcej, tężnie wykorzystującą solankę znajdziemy także pod ziemią, w Komorze Stajnia Gór Wschodnich – jednak jest ona dostępna jedynie dla pacjentów korzystających z oferty uzdrowiskowej.
Nietrudno zauważyć, jak ważna dla kopalni jest solanka. Wieliczka właśnie dzięki jej właściwościom może pomagać pacjentom, którzy zmagają się m.in. z chorobami układu oddechowego.