Kinga z Arpadów to postać wyjątkowa. Królewna, księżna, klaryska, błogosławiona, wreszcie święta od wieków pozostaje bliska górnikom Kopalni Soli „Wieliczka”. Górnicza Patronka była bohaterką spotkania, które odbyło się 24 lipca w Wielickiej Mediatece. Kanwą niezwykle ciekawej dyskusji stała się najnowsza książka Piotra Stefaniaka pt. „Potęga świętości”.
„Potęga świętości”
Publikacja ukazała się nakładem Wydawnictwa Avalon oraz pod honorowym patronatem Kopalni Soli „Wieliczka” (a także z jej dofinansowaniem), Kopalni Soli Bochnia, Gminy Stary Sącz i Konsulatu Generalnego Węgier w Krakowie. Gospodarzami spotkania byli Starosta Wielicki Roman Ptak, Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka Rafał Ślęczka, Prezes Kopalni Soli „Wieliczka” S.A. Marian Leśny. Rozmowę z Piotrem Stefaniakiem przeprowadzili mediewista prof. Stanisław A. Sroka, dziekan Wydziały Historycznego UJ oraz Konsul Generalny Węgier w Krakowie dr Tibor Gerenscér.
.webp)
Szczypta historii
Kim była Kinga oraz jej siostry Konstancja, Małgorzata i Jolenta? Czym zapisały się w historii? W jakim świecie przyszło im żyć? Jaki był los kobiet w średniowieczu? Kinga, córa węgierskiego króla Beli IV Arpada, stała się gwarantką polityczno-militarnego sojuszu wymierzonego w Mongołów. Poślubiono ją piastowskiemu księciu Bolesławowi Wstydliwemu i wysłano do Krakowa. Kinga okazała się dobrą gospodynią dzielnicy krakowsko-sandomierskiej. Po śmierci małżonka przywdziała habit i osiadła w ufundowanym przez siebie klasztorze klarysek w Starym Sączu. Kinga i Bolesław nie doczekali się potomstwa (białe małżeństwo). Dzielnica przypadła Leszkowi Czarnemu. Dobra księżna Kinga zmarła 24 lipca 1292 roku w wieku 58 lat. Opromieniona nimbem świętości została patronką górników Wieliczki i Bochni oraz samorządowców. Jest również drugą patronką parafii pw. św. Klemensa w Wieliczce.
Średniowiecze to niezwykle fascynująca epoka. Piękna, bogata, specyficzna, ale też trudna dla kobiet. Córki wysokich rodów miały do wyboru raptem dwie drogi życiowe: małżeństwo (oczywiście w zgodzie z interesem dynastii) albo klasztor (ta ścieżka uwalniała od rodzinnych wpływów). Nieczęsto przypadała im pierwszoplanowa rola polityczna, choć przecież uczestniczyły w grze tronów. Dziewczynki dorastały w duchu pokory, ze świadomością przesądzonej roli społecznej, ale… Bela IV swoje córki wychował na niezależne kobiety. Żonaty z Marią Laskariną, jedną ze spadkobierczyń cesarzy bizantyńskich, połączył na swoim dworze wpływy kultury zachodniej i wschodniej. Kinga Arpadówna wyniosła zatem z domu siłę, odwagę oraz otwarty umysł, które umożliwiły jej wyłamanie się z reguł epoki. Księżna była znaczącą postacią swoich czasów. Wspierała męża w rządach nad dzielnicą, stawiła czoła najazdowi tatarskiemu, przyczyniła się do kanonizacji św. Stanisława ze Szczepanowa. Mimo upływających stuleci postać Kingi niezmiennie inspiruje.